Vasculaire dementie XXIV

Mijn moeder heeft het gevoel dat mijn vader even ergens anders is, maar nog terugkomt. Tot ze dan tegen zichzelf zegt, hij komt niet meer terug. Maar dat gevoel blijft. Misschien is het ook helemaal niet erg, dat ze het zo ervaart. Zoals ik namelijk voel dat hij nu overal is. Echt "weg" zijn ze nooit, als ze in je hart meereizen door de tijd. En nu mist ze ook Sascha. Het is toch anders, zegt ze. De lege mand. Het is toch stiller zonder haar. 

Vijftien jaar is ook niet niks. Vijftien jaar een deel van de familie. Ik hoor thuis niet meer het getik van haar nagels op de tegelvloer in de huiskamer. Lelijke tegels zijn het, maar wel fijn koel in een zomer als deze. Ik hoor haar niet meer drinken, ik hoef de vloer niet te bedekken met puppy-pads vanwege een demente incontinentie met half wakker worden, opstaan en dan gewoon plassen waar ze staat. Ze was de laatste twee jaar een zorgbehoevende seniore viervoeter. Maar ze is toch volgens haar eigen ritme gegaan. 

Toen ik de dekentjes van het lage hondenbed wilde wassen, vielen er twee nagels van Sascha uit. Wat een leuk souvenir, nog. Want vorige week heeft Greetje Sascha's nagels kort geknipt. Ik wil er iets mee doen, en dacht meteen aan ALX Marks, zij maakt prachtige sieraden. Ik stuur haar een berichtje, of ze tijd heeft en het leuk vindt iets rondom deze nagels te ontwerpen. Ze nodigde me uit om naar haar atelier te komen, en samen te kijken wat de creatieve muzen ons influisteren. Mooi! 

Alsof de tattoo van Fleur de Vries Tattoos niet genoeg is. Het is puur toeval, dat Fleur uit de serie foto's die ik haar stuurde van de hondjes en katten, voor de foto's van Sascha en Jade gekozen heeft. Het was 30 december 2019. En dat Jade zulke dikke maatjes met Sascha was, en niet van Sascha's zijde week, de laatste weken, eigenlijk al de voorbije twee jaar, op kwetsbare momenten. En dat ik die liefde in hybride vorm onder mijn huid meedraag. Het is een symbool, een wijze les, wellicht. Onze soort kan zoveel opsteken van de natuur en de dieren om ons heen. Als we het maar willen zien! 

Vanmorgen kon ik Sascha's as in Bilzen ophalen. Een klein deel zit in een mooi klein blauw potje van keramiek. De rest in een emmer voor later, als Sascha samen met Sara's  as in de mooie Vallée du Geer, de Jekervallei wordt uitgestrooid. Want daar waren ze echt happy en thuis. Jade mist haar grote vriendin. Ze ligt alleen op het hondenbed en kijkt mij vragend aan, zoals ook Sara me veel aankijkt deze dagen. Oskar lag in de keuken en kreeg subiet slechte zin toen Nova hem min of meer kwam wegkijken. Vooruit, opstaan jij. Het is nu mijn beurt in dit mandje. Ik wachtte de schermutseling niet af, en ging naar de huiskamer. Het kleine blauwe potje is voor bij mijn moeder thuis, het houten bordje met Sascha's pootafdruk geef ik hier ergens wel een plek. Het staat voorlopig onder het schilderij van Schiller en Oskar komt als een verdrevene de kamer binnen. Hij ruikt iets en springt op de kast. Ik had de camera niet binnen handbereik, maar zag hoe Oskar aandachtig aan de pootafdruk rook. En toen ging hij er mooi naast zitten. 

Het leven gaat door. Soms sluit je de rest van de wereld even buiten, om ruimte te geven aan wat je zelf voelt, bij wat er in je eigen leven gebeurt. Al verbleekte mijn verlies van de laatste maanden bij de beelden uit Beiroet, en de schrijnende berichten vol onzekerheid en verdriet, zoveel levens verwoest binnen luttele seconden. Daarom, geniet van elk moment. Eet dat ijsje, koop die ukulele ☺. En dan is de cirkel weer mooi rond, en is mijn vader nog steeds aanwezig, net als vroeger, met zijn Ei van Co uit 1959. Ukulele spelen doe je zó, klinkt het in de ouderlijke huiskamer van weleer. We gaan het anno 2020 opnieuw proberen.